Van de radar verdwenen

Duizenden ogen keken naar de politie auto die door een zeer populaire en centrale wijk in Lelystad reed. Wie zou achterin de auto zitten?
Een jongen van vier jaar oud met een pijnlijke schaafwond op zijn knie, staarde door het raam naar buiten en genieten van de zon kon hij niet echt. De spanning was in zijn donkerbruine ogen af te lezen. Zijn mama had ook nog niet eerder achterin een politie auto gezeten. Waren het criminelen? Nee toch?
Née, een mama met haar jongste zoon Colin die op zoek waren naar haar oudste zoon Daenan met behulp van een buurtbewoner en de politie.

Een half uurtje eerder op een speelpleintje achter het huis, waren de jongens heerlijk aan het spelen. Samen op de grote ronde schommel en Daenan …

‘Waar is Daenan?’ vroeg ik aan Colin. ‘In de tunnel aan het spelen,’ zei hij. Ik ging snel kijken maar zag niemand. De hartslag werd hoger en Colin en ik gingen lopend op zoek en mijn vriend Eus met de fiets. Nergens was Daenan te bekennen.

Waar kon hij nou zijn? Toch niet ver uit de buurt?
Hoe zou hij denken? Zou hij weer terugkomen naar het speeltuintje? Kan hij de weg straks nog terugvinden? Als hij maar niet de autoweg op gaat of richting het water?
Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd.

Het voelde als uren lopen, voordat ik een politie auto langzaam door de straat zag rijden. Ik hield mijn hand ✋ op als stopteken en vroeg of ze toevallig een jongen van acht met Downsyndroom gevonden hadden? ‘Nee, mevrouw, maar een buurtbewoner wel waar uw zoon nu even vertoefd,’ vertelde een aardig uitziende jonge politieman. ‘U mag met uw zoon achterin de auto stappen en dan halen we uw andere zoon op.’

Mijn schouders voelden minder gespannen. De frons verdween van mijn voorhoofd en in de strakgespannen lippen kwam weer kleur.

Op eens werd ik gebeld door Eus die ik al probeerde in te lichten. ‘Mayke, ik heb Daenan gevonden en hij komt met mij mee op de fiets naar huis. Toevallig vroeg Eus aan een man die buiten zat de juiste vraag en Daenan was in hun achtertuin op een springkussen aan het springen.’

De politie bracht Colin en mij naar huis en daar werden we verenigd met Daenan en Eus. De blijdschap was van onze gezichten af te lezen en ook de dankbaarheid.

Later heb ik de buurtbewoner nog bedankt die Daenan even had opgevangen.

Ik hoop het niet weer mee te maken en het voor de volgende keer te voorkomen met een naam armband van http://Weethoeikheet.nl en snel zelf bij het zoekraken van mijn zoon de politie te bellen.

Welke tips en tricks hebben jullie voor mensen met een beperking die geen gevaar zien in weglopen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s