Blog nr. 8 De weg naar onderwijs

“Minion!” riep je blij toen je jouw gele rugzakje zag staan in jouw stoere kledingkast. Vol verwachting keek je naar mij. Een paar tellen later was je trots naar je spiegelbeeld aan het kijken en hield je jouw rugtasdragers vast. Je danste rondjes door de kamer en knuffelde mij stevig daarna.

Je hebt jouw rugtasje al heel lang niet meer kunnen dragen. Eigenlijk zou je na de zomervakantie in 2017 naar school gaan. Met pijn in onze harten keken papa en mama door het raam als wij alle schoolgaande kinderen voorbij zagen fietsen. Wij zagen jou al elke dag met je Minion rugtasje om en samen met jouw ouders hand in hand, over de regenplassen springend, naar school gaan.

IMGP5904

Op 30 maart 2016 werd onze zoon drie jaar en begonnen wij samen met hem met onze zoektocht naar een geschikte school. Dit jaar wordt Daenan al vijf jaar en zullen wij twee jaar onderweg zijn. Met de eerste reguliere basisschool zijn wij vanaf zijn geboortedatum 16 maanden in gesprek geweest. Het zag er goed uit. Hij zou kunnen beginnen na de zomervakantie.

Echter werd ik een dag voor zijn eerste wenmoment, aangesproken door de directrice.
“Hoe ver is jouw zoon met zindelijk worden? Vroeg zij.                                      “Het gaat telkens een stapje beter, maar ik kan niet garanderen dat Daenan bij de start van de school zindelijk is,” vertelde ik. Waarop zij antwoordde:
“Wij tolereren alleen maar ongelukjes. Onze klassenassistente is immers niet opgeleid om luiers te verschonen.”          “We zullen ons best doen…” bracht ik uit.
De grond verdween onder mijn voeten en ik had niet meteen een antwoord klaar. Ik wreef mijn handen over elkaar en voelde aan de pijnlijke plekken. De dag daarvoor had ik nog ijverig kaartjes geschreven voor alle ouders van de kindjes waarbij Daenan in de klas zou komen.

Onze zoon bleek niet ingeschreven te staan bij deze school, terwijl wij in januari 2017 te horen kregen en zo is het ook in het verslag genoteerd, dat Daenan welkom is op school. Mooi dachten wij, we hoeven nu niet in gesprek met een andere school, als tweede keuze.
Alle inspanningen ten spijt van alle betrokken partijen zoals, Jeugd en Gezinsteam (JGZ), Stichting MEE, Stichting Milo, de kinderopvang, de ambulant begeleider van speciaal onderwijs en de mensen van school. Zou het niet veel simpeler zijn geweest als de school na de wettelijke termijn van zes weken van passend onderwijs, had gezegd “Het spijt ons, maar we kunnen niet de zorg bieden die uw zoon nodig heeft.”

De regels werden eenzijdig veranderd een dag voor Daenan zijn eerste wenmoment.

  1. Hij moest helemaal zindelijk zijn op een ongelukje na. Terwijl wij altijd open en eerlijk zijn geweest over het proces van zindelijk maken en dat de begeleider ook op de hoogte moest zijn dat luiers verschonen een van haar/zijn taken zou gaan worden.
  2. Hij moest voor alle uren begeleiding krijgen, en als de begeleider ziek zou zijn of door een andere reden afwezig, dan mocht Daenan niet naar school. We hadden afgesproken en dat werd ook zo bevestigd door alle partijen, dat Daenan bij het groepsproces betrokken zou gaan worden. En dat hij met de 16 uren van de Gemeente en samenwerkingsverband voldoende zou hebben aan begeleiding.

Aan deze nieuwe voorwaarden kon onze zoon niet voldoen. Geen start na de zomervakantie.

Wat moesten we nu?

  • We wilden hem zo graag op een school in onze buurt. We zagen hem al vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis nemen om te spelen en hem opgroeien met kindjes uit de buurt.
  • We hadden geen alternatief omdat de school had gezegd dat Daenan welkom was.
  • We zaten vlak voor de zomervakantie. Een traject met een andere school zou pas daarna kunnen beginnen.

Mijn man opperde om contact op te nemen met de basisschool waar hij vroeger op zat. Omdat we geen druk op de school wilde leggen, spraken we af op 13 september. Veel hadden wij al geregeld.
De ZMLK leerdoelen waren al opgesteld. Het traject met Stichting Milo voor spraak/taal ondersteuning was al ingeregeld. Stichting MEE was al op zoek naar een vrijwilliger. De contacten waren al gelegd met het JGZ en eventueel begeleiders voor benodigde extra uren.

De school was erg blij met wat wij allemaal al geregeld hadden en met onze hulpvaardige instelling.
Echter gaf de intern begeleidster wel twee drempels aan.
“Het observatie moment op de kinderopvang is heel belangrijk voor ons en daar staat of valt alles mee.”
“We zijn bang dat als Daenan de school niet afmaakt, dat de school een boete krijgt die zij niet kan betalen.”

Stress. Handen in onze haar. Zou het goed gaan? Zou onze zoon goedgekeurd worden tijdens het observatiemoment op de opvang.
Krijgt de school echt een boete als Daenan de reguliere basisschool niet kan afmaken?

Via Regina Lamberts (directrice van Stichting Downsyndroom) kregen wij een link naar de contactgegevens van Jose Smits van In1school. De woorden van Regina waren:
“Zij is een ware vechter en weet zeer veel wegen om scholen aan te spreken op hun verantwoordelijkheid.”

Via Jose kregen wij een officiële brief waarin staat dat als een kind (zonder stempel) middelbaar beroeps onderwijs niet afmaakt, dat de school een boete krijgt. Yes, tweede drempel weggenomen omdat de observatie op de kinderopvang goed is gegaan.

Quote uit de brief:
“In basis en voortgezet onderwijs geen financiële afrekening op prestaties:

 De prestaties van de scholen (basis- en voortgezet onderwijs) zijn bekend bij de Inspectie voor het onderwijs. De Inspectie weegt voor de beoordeling van de kwaliteit van scholen meer mee dan alleen de cijfers over het halen van eindniveau of het slagingspercentage. Scholen voor basis- en voortgezet onderwijs worden nooit financieel afgerekend op prestaties. De bekostiging van scholen staat daar helemaal los van. In het middelbaar beroepsonderwijs (MBO) krijgen scholen wel meer geld naarmate hun scholieren sneller afstuderen. In het MBO is er dus een financiële prikkel om leerlingen te weigeren waarvan tevoren wordt ingeschat dat ze moeite hebben het eindniveau snel te halen.”

Helaas kregen wij geen antwoord van de school op deze officiële brief van In1school. En ook niet op onze vraag of wij nog wat konden doen om Daenan’s plekje op deze school wel te verzekeren.
De intern begeleider had namelijk gezegd tegen de orthopedagoog van Stichting Milo “u kunt contact hebben met de orthopedagoog van Zien in de Klas, maar dat zal niet helpen voor de inschrijving  van school.”

Op 30 november konden wij pas weer terecht op school om Daenan’s inschrijving te bespreken. Helaas kon de directrice niet aanwezig zijn, waardoor de beslissing een week uitgesteld werd.
Er was vrijwel nog niets geregeld. De intern begeleider zei: “Ik had gehoopt dat jullie de begeleiding al geregeld hadden.”     Ik antwoordde “Wij hebben begeleiders die kunnen beginnen, maar dan moeten we wel weten voor hoeveel uren en wanneer de startdatum kan zijn.”
De intern begeleider gaf aan “We kunnen pas een aanvraag doen voor begeleiding, als Daenan bij ons ingeschreven is en dat willen wij pas wanneer de hulpbehoefte duidelijk is.”

Op 7 december 2017 kregen wij een mail van de tweede reguliere basisschool. De reden van afwijzing was, dat de intern begeleider een hernia heeft en dat de school daardoor niet aan de zorgbehoefte van Daenan kan voldoen.

Gelukkig hadden wij de dag daarvoor besloten om Daenan in te schrijven op speciaal onderwijs.
De kennismaking met deze school was heel goed bevallen. Onze zoon werd centraal gesteld. Hij mocht meehelpen een stoel te dragen naar het kantoortje. Hij mocht meehelpen met thee halen.
En toen duidelijk werd dat Daenan ongedurig was in het kleine kantoortje en liever wilde spelen, hebben wij het gesprek voortgezet in de kleuterklas, waar de kleuters toevallig die dag vrij hadden.
Daenan heeft anderhalf uur fijn en leuk gespeeld en nam ons mee in zijn spelbeleving.
Deze school is al helemaal ingericht op de hulpbehoefte. Alle begeleiders kunnen gebarentaal. Er wordt aan zindelijkheidstraining gedaan en af en toe een luier verschonen, hoort er gewoon bij.
Een logopediste en fysiotherapeute zijn aangesloten bij deze school. Het aller allerbelangrijkste voor ons was, dat Daenan helemaal in zijn element moet zijn en dat was hij.

We hadden alleen niet gedacht dat het proces voor inschrijving op speciaal onderwijs zo ontzettend lang zou gaan duren. De aanvraag van een toelaatbaarheidverklaring duurt zes tot acht weken en daarna mag het onderwijsloket nog acht tot tien weken over de beoordeling doen.
En wat ook nog meespeelde is dat Daenan niet meer welkom was op de reguliere kinderopvang en vanaf januari “opvangloos” is. Geen een andere kinderopvang en ook niet speciaal of plus, kan hem voor deze korte periode opvangen.

Wederom hielp Jose Smits van In1school ons uit de brand met advies om de schoolinspectie, het samenwerkingsverband en de leerplicht ambtenaren te mailen met de vraag of zij kunnen helpen om het proces van de toelaatbaarheidverklaring te versnellen. Met de vraag of onze zoon alsjeblieft na de kerstvakantie mag beginnen op school.

Op 30 maart 2018 wordt onze zoon vijf en is hij leerplichtig. Op deze datum, zijn wij al twee jaar onderweg naar geschikt onderwijs voor Daenan. De wettelijke termijn van passend onderwijs is zes weken….

Bronnen:

http://maxius.nl/wet-op-het-primair-onderwijs/artikel40

Brief van In1school met als titel “prestatievergelijkingscholen”

https://www.in1school.nl/actueel/item/inspectie-reageert-op-alle-meldingen-over-thuiszitters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s